Pireus już w starożytności był wykorzystywany jako niezwykły port morski. Należał wówczas do Aten, które były wtedy niepodległym miastem. Warunki naturalne i położenie portu było w tamtych czasach nieco inne – teren, na którym dzisiaj znajduje się Pireus był wtedy wyspą, która jednak przez wieki uzyskała naturalne połączenie ze stałym lądem. W V wieku p.n.e. miasto uzyskało silne fortyfikacje oraz dodatkowe stocznie, przez co stało się jednym z największych portów wojennych w całej Grecji. To tutaj zbudowana została duża część ówczesnej ateńskiej floty. Niestety, Pireus cieszył się swoim znaczeniem tylko przez kilka dziesięcioleci, bowiem już wkrótce został zniszczony przez Spartan, prowadzących wojnę z Atenami. Jego odbudowa nie przyniosła niemal żadnego skutku, bowiem port ponownie został zaatakowany i zniszczony przez Rzymian, zaś pod koniec starożytności splądrowali go barbarzyńcy prowadzący wtedy częste ataki na całe Imperium Rzymskie. Od początku średniowiecza aż do XIX wieku miasto było pod panowaniem najpierw Bizancjum, a następnie Imperium Osmańskiego. Przez cały ten okres Pireus nie był znaczącym ani znanym portem. Zmieniło się to dopiero po odzyskaniu niepodległości przez Grecję, kiedy to znów odzyskał swoją dawną rolę, a jego szybki i gwałtowny rozwój trwa do dziś.

Pireus jest typowym miastem portowym, co w połączeniu z piękną grecką architekturą nadaje mu niezwykły urok. Jest on niemal rajem dla każdego miłośnika żeglugi oraz statków wojennych – w tutejszym porcie można podziwiać m.in. stary pancernik, wycofany ze służby w połowie XX wieku. Miasto jest również ważnym ośrodkiem kulturalnym i edukacyjnym – oprócz licznych muzeów działają tutaj też dwie uczelnie wyższe.

Przebywając w Atenach warto poświęcić chociażby jeden dzień na odwiedzenie Pireusu. Jest to miasto o niezwykłym uroku i licznych pięknych zabytkach. W dodatku, z tutejszego portu można dostać się na wiele położonych w pobliżu pięknych wysepek.

Swoją nazwę klasztor zawdzięcza swojemu założycielowi, błogosławionemu Łukaszowi ze Stiri. Pierwszy kościół powstał tutaj już w 944 roku, zaś po rozbudowie dokonanej na początku XI wieku stał się główną świątynią klasztoru. Tutejsi mnisi przez całe wieki żyli, pracowali i modlili się w spokoju, oczywiście stale rozbudowując kompleks. Dopiero po zdobyciu Konstantynopola przez Imperium Osmańskie dla Osios Loukas nadszedł trudny okres – Turcy często najeżdżali i rabowali klasztor, kilkakrotnie dochodziło tutaj do regularnych starć pomiędzy nimi a chrześcijanami. Ostatecznie jednak nie udało im się całkowicie wypędzić mnichów z ich miejsca zamieszkania.

W całym kompleksie klasztornym znajdują się dwie duże świątynie. Kościół Theodokos, poświęcony Matce Boskiej, jest równocześnie najstarszą budowlą w Osios Loukas. Jego wnętrze urządzone jest w stylu typowym dla wielu innych bizantyjskich świątyń, zaś największą uwagę przykuwają liczne freski umieszczone na ścianach. Drugim kościołem jest Katholikon, będący główną świątynią w klasztorze. Jego patronem jest wspomniany już założyciel Osios Loukas, bł. Łukasz. Również i ta budowla stworzona została w charakterystycznym, bizantyjskim stylu. Tutejsze freski i mozaiki uważane są za jeden z najcenniejszych zabytków tego typu sztuki w całej Grecji. Najstarsze z nich pochodzą z pierwszych lat po ukończeniu budowy świątyni, czyli z XI wieku. Sam budynek, oprócz funkcji religijnych, pełni również rolę muzeum w którym zgromadzono liczne rzeźby pochodzące z czasów istnienia Cesarstwa Bizantyjskiego.

Osios Loukas jest jednym z najciekawszych klasztorów prawosławnych w Europie. Warto odwiedzić go chociażby po to, aby przekonać się, że w Grecja to nie tylko starożytna mitologia i ruiny świątyń, lecz także prawosławie, które obecne jest w tym kraju już od wielu stuleci.

Architektura Korfu, podobnie jak wielu innych wysp w tym regionie, jest niezwykłą mieszkanką wielu stylów i trendów panujących w rozmaitych okresach historii. Zamieszkana została w VIII wieku p.n.e., kiedy dotarli tutaj przybysze z greckiego miasta Korynt. W swoich dziejach wiele razy była zajmowana przez różne kraje, stale przechodząc z rąk do rąk. Po upadku Grecji, przejął ją Rzym, które następnie przekształcił się w Cesarstwo Bizantyjskie. W średniowieczu przez pewien okres wyspa była przedmiotem rywalizacji dwóch włoskich miast, Wenecji i Genui. Ostatecznie w XV wieku zdobyli ją Wenecjanie. Aż do końca XVIII wieku była jedynym ośrodkiem chrześcijańskiej cywilizacja, niemal w całości otoczona przez muzułmańskie Imperium Osmańskie, które w tamtym okresie zajęło niemal cały Półwysep Bałkański. Korfu wielokrotnie było atakowane przez Turków, jednak za każdym razem opierały im się weneckie fortyfikacje i wojsko. Z początkiem XIX wieku wyspa stała się posiadłością Francji, następnie kontrolę nad nią przejęli Brytyjczycy. W końcu, w 1864 roku została włączona do niepodległej Grecji. W XX wieku wyspa odegrała ważną rolę w obu wojnach światowych, pełniąc funkcję istotnej bazy marynarki wojennej.

Głównym ośrodkiem turystycznym na Korfu jest jej stolica, miasto o tej samej nazwie. W jej dzisiejszej architekturze widać ogromne wpływy Wenecji, przez co znaleźć tutaj można wiele budowli podobnych do tych z włoskich miasteczek. Do najważniejszych tutejszych zabytków należą potężne fortyfikacje miejskie, które już od wieków dzielnie strzegą wyspę przed najeźdźcami. Ciekawym miejscem jest też pałac, zbudowany w XIX wieku specjalnie dla austriackiej księżnej, Elżbiety Bawarskiej. Jest to jeden z wielu śladów obecności mocarstw europejskich, takich jak Francja czy Wielka Brytania, które również wywarły pewien wpływ na wyspę.

Korfu już od wielu lat jest bardzo popularnym ośrodkiem turystycznym i wypoczynkowym. Już w XIX wieku spędzali tutaj wolny czas królowie i władcy, zaś dzisiaj każdy może na własne oczy zobaczyć piękno i urok tej wyspy.

Góra Athos zaczęła być uważana za szczególne dla chrześcijaństwa miejsce już w początkowym okresie istnienia tej religii. Pierwsi mnisi przybyli tutaj w VII wieku. Wśród nich większość stanowili uciekinierzy z Egiptu, który został wówczas podbity przez Arabów, nie obchodzących się zbyt łagodnie z chrześcijanami. O szybkim rozwoju tego miejsca świadczy fakt, że jeszcze w tym samym wieku z woli władcy Cesarstwa Bizantyjskiego, Athos stało się własnością jego mieszkańców. Stan ten utrzymuje się do dzisiaj, bowiem obecnie góra ta jest terytorium autonomicznym. Pod władzą Bizancjum powstało tutaj wiele wciąż istniejących monastyrów. Przed trudnym zadaniem mnisi stanęli w XV wieku, kiedy ta część Europy podbita została przez muzułmańskich Turków. Mieszkańcy góry Athos starali się utrzymywać dobre stosunki z nową władzą. Udawało się to przez dłuższy czas, chociaż nie obyło się bez kilku konfliktów, ostatecznie jednak góra zachowała swój pierwotny charakter. Do niepodległej Grecji obszar ten włączony został dopiero w 1913 roku.

Athos jest niezwykle ciekawym miejscem, chociaż jego zwiedzanie jest znacznie utrudnione przez surowe prawa i reguły ustalane przez mnichów chcących żyć w odosobnieniu. Niemal każdy z tutejszych monastyrów posiada w sobie coś wyjątkowego. Najstarszy z nich, Klasztor Wielkiej Ławry, jest równocześnie uważany za najważniejszy. Posiada niezwykle obszerną bibliotekę, w której przez wieki nagromadzono mnóstwo bezcennych ksiąg i rękopisów. W zbiorach Klasztoru Pantokratoros znajdują się cenne zabytki języka wołoskiego i tureckiego. Kolejny klasztor, Simonopetra, zadziwia swoim niezwykłym położeniem – znajduje się w trudno dostępnym miejscu na zboczu góry, co ujrzeć miał w wizji jego założyciel i budowniczy.

Aby w pełni poznać wszystkie tajemnice tego niezwykłego miejsca, na zwiedzenie każdego klasztoru należałoby poświęcić całe wakacje. Jest to niestety niemożliwe, bowiem tutejsi mnisi nie chcą, aby zbyt nachalnie zakłócano ich spokój. Z tego powodu samo dostanie się do tego miejsca nie jest łatwe, ale z pewnością warto znieść wszystkie utrudnienia, aby na własne oczy zobaczyć świętą górę Athos.

W XIII wieku zmierzający na czwartą już krucjatę krzyżowcy zajęli większość terenów dzisiejszej Grecji, należących wtedy do Cesarstwa Bizantyjskiego. To właśnie oni w 1205 roku założyli Mistrę. Miasto od samego początku miało charakter obronny, gdyż z założenia jego budowniczych służyć miało pomocą w utrzymaniu tamtejszych terenów. W 1249 roku powstał tu istniejący do dziś zamek. W drugiej połowie XIII wieku Mistra przejęta została przez Bizancjum, co przyniosło jej znaczny rozwój kultury i architektury. Na początku XIV stulecia stała się nawet stolicą Despotatu Morei, państwa będącego częścią Cesarstwa. Wtedy to miasto urosło do rangi dużego centrum kulturalnego i naukowego i jednego z najważniejszych miejsc w całym Cesarstwie Bizantyjskim. Mistra przetrwała jeszcze kilka lat po upadku Konstantynopola – pomimo tego, że była częścią Cesarstwa, Turcy zajęli ją dopiero w 1460 roku, przerywając tym samym złoty okres w historii miasta. W kolejnych latach trwało w stagnacji, w dodatku w XVIII i XIX wieku nawiedziły je pożary, które zniszczyły sporą część zabudowań. Do XX wieku Mistra dotrwała jako miasto w dużym stopniu podupadłe. Dziś, po pracach renowacyjnych i odnowieniu części zabudowań, jest ona jednym z największych centrów turystycznych w Grecji.

Architektura Mistry łączy w sobie wpływy chrześcijańskiej Europy zachodniej, Cesarstwa Bizantyjskiego oraz Imperium Osmańskiego. Nad całym miastem góruje średniowieczny zamek, zbudowany jeszcze przez Krzyżowców w 1249 roku. Przez lata był kilkakrotnie modernizowany i przebudowywany, co nieco zmieniło jego kształt. Równie imponującą budowlą jest katedra Mitropolis, zbudowana w XIII wieku. Utrzymana jest w stylu charakterystycznym dla architektury bizantyjskiej, z licznymi ozdobami i freskami przedstawiającymi postacie biblijne. W mieście działały niegdyś aż trzy duże klasztory. Po dwóch z nich pozostały już tylko świątynie, zaś trzeci zamieszkany jest do dziś.

Mistra, początkowo niewielka osada stworzona w celach militarnych, przez wieki urosła do ogromnego centrum kultury i nauki jednego z najsilniejszych państw ówczesnego świata.

Jej stopniowy upadek, który nastąpił w okresie nowożytnym, nie odebrał jej uroku i piękna, które podziwiać można do dziś

Świątynia w Delfach powstała w VI wieku p.n.e. Szybko stała się miejscem szczególnego kultu, ze względu na rezydującą w niej wyrocznię, która według ówczesnych wierzeń, przepowiadać mogła przyszłość. Dziś wiadomo, że tak naprawdę była nią wybierana przez kapłanów dziewczyna, która za pomocą podawanych jej substancji popadała w trans. Dzięki temu na zadawane jej pytania udzielała niejasnych i skomplikowanych odpowiedzi, które każdy musiał interpretować osobiście. Mimo to, w szczytowym momencie sławy wyroczni, przybywało do niej mnóstwo osób nie tylko z Grecji, lecz także z krajów położonych w Azji i Afryce, wielokrotnie zwracali się do niej po poradę nawet władcy i królowie. Jednak z czasem jej autorytet zaczął upadać – pod koniec IV stulecia p.n.e. mogła się już cieszyć jedynie niewielką częścią swojej dawnej chwały. Przyczyną tego było częste udzielanie przez nią złych i niejasnych przepowiedni, przez co ówcześni ludzie przestawali traktować ją poważnie.

Delficka świątynia uważana jest za jedną z największych i najbogatszych tego typu budowli, jakie przetrwały do dzisiejszych czasów. W samym mieście znajduje się również wiele innych pozostałości po starożytnych Grekach i Rzymianach, głównie budynki charakterystyczne dla obu tych narodów, takie jak stadion i teatr, zbudowane na zboczach gór.

Delfy przez całe lata były jednym z najważniejszych miejsc dla starożytnych Greków, którzy otaczali je ogromną czcią. Jest to również jedno z najczęściej odwiedzanych miejsc w tym kraju, co podkreśla jego duże znaczenie także i w dzisiejszych czasach

Historia Rodos sięga, podobnie jak w przypadku wielu innych greckich wysp, wiele wieków wstecz. Nie wiadomo do końca kiedy pojawiła się tutaj ludzkość – zachowane ślady i pozostałości wskazują, że była ona zamieszkana już ok. XV wieku p.n.e. W V stuleciu przed naszą erą Persowie, dotychczas okupujący wyspę, wyparci zostali przez wojska Greckie, dzięki czemu na Rodos na stałe zawitała ich kultura. Szybko stała się ona ważnym centrum nauki i sztuki, a także dużym ośrodkiem handlowym i przemysłowym. Po upadku Grecji wyspa na przestrzeni wieków kilkakrotnie zmieniała swoich władców. Początkowo należała do Imperium Rzymskiego, a następnie do jego „spadkobiercy” - Cesarstwa Bizantyjskiego. W VII wieku zajęły ją wojska arabskie, które pozostawały na Rodos aż do czasów wypraw krzyżowych, w czasie których wyspę odbili Chrześcijanie. Jednak już w XVI wieku wróciła do kręgu kultury muzułmańskiej, po tym jak zdobyta została przez Imperium Osmańskie. W granicach Grecji znalazła się dopiero w połowie XX wieku, w roku 1947, wcześniej zaś przez kilka dziesięcioleci okupowana była przez Włochy.

Największą atrakcją na wyspie jest jej stolica, miasto Rodos. Założone w 408 roku p.n.e. jest jednym z największych skarbów sztuki i architektury w całej Grecji. Znaleźć tutaj można zabytki zbudowane w różnych okresach – zarówno starożytne świątynie poświęcone greckim bogom, budynki będące pozostałością średniowiecznych wypraw krzyżowych, jak i muzułmańskie świątynie zbudowane przez Turków. Nazwa miasta znana jest również dzięki słynnemu Kolosowi z Rodos, nieistniejącemu już olbrzymiemu posągowi, który przed wiekami stał w porcie morskim, witając przybywających na wyspę żeglarzy. Cała wyspa słynie również z typowej architektury, jaka przez tworzona była przez jej mieszkańców.

Rodos jest wspaniałym miejscem dla każdego, kto chce zetknąć się z grecką historią i kulturą. Wyspa ta niemal na każdym kroku obdarowuje każdego, kto ją odwiedza, mnóstwem fascynujących rzeczy – zarówno pięknymi krajobrazami, jak i ciekawymi zabytkami.

Jednym z nich jest pewne miasto, położone w północnej części tego kraju – Saloniki.

W IV wieku p.n.e. na terenach tych istniało państwo zwane Macedonią. Jego ówczesny król, Kassander, założył w tym miejscu miasto, które wzięło swoją nazwę od imienia małżonki władcy, Tessaloniki. Od samego początku swojego istnienia rozwijało się ono bardzo prężnie, co w dużym stopniu zawdzięcza położenie w pobliżu kilku ważnych szlaków komunikacyjnych. W 146 roku p.n.e. Saloniki zdobyte zostały przez Rzymian, którzy również przyczynili się do szybkiego rozwoju miasta. W średniowieczu kilka razy było napadane i niszczone, m.in. przez Arabów i Słowian. Przez większość tego okresu pozostawało we władzy spadkobiercy Rzymian – Cesarstwa Bizantyjskiego. W XIV wieku zostało zaatakowane przez wojska tureckie, które zdobyły je na krótko w 1387 roku. Po odbiciu go przez Bizancjum, w 1430 roku ponownie zostało zajęte przez Turków i znalazło się w granicach ich państwa na prawie 500 lat. Dopiero odrodzona w XIX wieku Grecja zdobyła Saloniki w 1912 roku. W kolejnych latach, w czasie obu wojen światowych, miasto doświadczyło poważnych zniszczeń.

W Salonikach odnaleźć można wiele zabytków pochodzących zarówno z okresu przynależności miasta do kultury greckiej, jak i muzułmańskiej. Jedną z najważniejszych tutejszych budowli, a zarazem niemal symbolem miasta, jest słynna Biała Wieża. Zbudowana została w XVI wieku, już za czasów tureckich. Początkowo była jedynie elementem miejskich struktur obronnych, z czasem jednak urosła do rangi ważnego zabytku architektury. W jej wnętrzu znajduje się muzeum, poświęcone Cesarstwu Bizantyjskiemu, zaś z jej najwyższego punktu podziwiać można piękną panoramę całego miasta. Innym ciekawym miejscem jest kościół poświęcony św. Demetriuszowi, którego mieszkańcy uważają za swego patrona. Zbudowany został w VI wieku, jest jedną z najstarszych świątyń chrześcijańskich w mieście.

Starożytne świątynie, kościoły, meczety, pomniki wielkich wodzów – wszystko to zamknięte zostało w jednym niezwykłym mieście, jakim są Saloniki. Nic nie stanowi lepszej lekcji na temat rozmaitych kultur i zwyczajów obecnych w tej części świata, niż odwiedziny właśnie w takim miejscu.

Najbardziej wiekowe znaleziska wskazują, że ludzie byli tutaj obecni już ok. 7 tysięcy lat temu. Przez całe wieki była ważnym ośrodkiem rozwoju cywilizacji greckiej. Dzieje wyspy po upadku Grecji są bardzo burzliwe – najpierw zdobyta została przez Rzymian, następnie znalazła się w granicach Cesarstwa Bizantyjskiego. W średniowieczu władali nią m.in. Arabowie oraz Wenecjanie. Ostatecznie opanowana została przez Imperium Osmańskie. Pod koniec XIX wieku na wyspie wybuchło antytureckie powstanie, wskutek czego Kreta stała się na kilka lat niezależnym państwem. Ostatecznie, w 1913 roku znalazła się granicach niepodległej Grecji.

Długa i bogata historia Krety pozostawiła na niej liczne ślady. W Heraklionie, stolicy wyspy, zobaczyć można m.in. średniowieczną fortecę, wzniesioną jeszcze przez Wenecjan. Oprócz tego, miasto pełne jest muzeów zawierających liczne znaleziska prezentujące kulturę starożytnych Greków. Prawdopodobnie ten właśnie naród wywarł na wyspę największy wpływ. Do najsłynniejszych miejsc na Krecie pochodzących z tamtych czasów zaliczyć można Knossos. Znajdują się tam ruiny potężnego kompleksu pałacowego, w którym, jeśli wierzyć greckiej mitologii, znajdował się słynny labirynt więżący legendarnego Minotaura. Równie wiele śladów pozostawili po sobie również Wenecjanie – oprócz wspomnianego fortu w stolicy wyspy, założyli tutaj liczne osady i fortece, na przykład na niewielkiej wyspie Spinalogna, leżącej u wybrzeży Krety.

Kreta jest jednym z najpopularniejszych miejsc w całej Grecji, co zawdzięcza swoim atutom – w czasie pobytu na niej można zarówno zobaczyć wiele wspaniałych zabytków i budowli, które powstawały na przestrzeni tysięcy lat, wznoszone przez różne kultury, a także podziwiać piękne krajobrazy lub po prostu wypocząć na plaży. Niemal każda wyspa na Morzu Śródziemnym posiada w sobie coś wyjątkowego, zaś Kreta pochwalić się może wieloma takimi cechami.

Historia Aten zaczęła się już ok. 2 tysiące lat p.n.e., kiedy to na terenie dzisiejszego miasta powstała zwyczajna warownia, wokół której wkrótce wyrosła spora ludzka osada. Przez cały okres starożytności Ateny były jednym z najbardziej znanych greckich polis, czyli państw-miast. To właśnie mieszkańcy tego miasta uważani są za twórców demokracji, gdyż to tutaj ustrój ten został wprowadzony po raz pierwszy. W latach największej świetności działali tutaj tacy uczeni jak Sokrates czy Arystoteles, dzięki czemu miasto zyskało opinię centrum kulturalnego całego ówczesnego świata. W kolejnych latach przechodziły one, podobnie jak i cała Grecja, przez panowanie rozmaitych, obcych władców – rzymskich, macedońskich i tureckich. W końcu, gdy w XIX w. Grecja na nowo odzyskała niepodległość, Ateny ogłoszone zostały stolicą tego państwa.

Najciekawszym miejscem w całych Atenach, będącym równocześnie znakiem rozpoznawczym tego miasta, jest Akropol, wraz znajdującym się na nim Panteonem oraz innymi kompleksami świątyń. Wzgórze to góruje nad całym miastem, będąc bardzo często odwiedzanym przez turystów. W całych Atenach spotkać można całe mnóstwo innych tego typu budowli pochodzących z czasów starożytnych.

Dzisiejsze Ateny to jednak nie tylko zabytki i starożytne świątynie, lecz również nowoczesna i szybko rozwijające się metropolia. W mieście swoje siedziby posiadają różne największe firmy z całego kraju, oprócz tego sprawnie funkcjonuje również przemysł. Znaleźć tutaj można wiele miejsc dla turystów, którzy niekoniecznie są zainteresowani zwiedzaniem historycznych obiektów.

Często nasuwa się pytanie, co sprawia, że miejsca takie jak Ateny są tak licznie odwiedzane przez turystów. Prawdopodobnie jest to niezwykle bogata historia takich miast. Spacerując po Atenach na własnej skórze poczuć można dotyk starożytnych lat, kiedy to po tych samych uliczkach przechadzali się najwięksi filozofowie i uczeni tego świata. Dodając do tego wszystkiego fakt, że miasto znakomicie dostosowało się do dzisiejszych czasów i wymagań, okazuje się, że Ateny mogą być idealnym miejscem na spędzenie urlopu czy wakacji. Wyprawa w takie miejsce na pewno będzie niezapomniana do końca życia. W końcu jest to podroż do kolebki naszej cywilizacji, krainy, której mieszkańcy stworzyli podwaliny dla wszystkich europejskich narodów.